บทที่ 277

เจี่ยนจือมองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้า ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเอือมระอา เธอรู้สึกเหนื่อยหนายมาก จนตอนนี้เธอแทบจะจำใบหน้าเวินถิงเยี่ยนตอนอายุสิบหกไม่ได้แล้ว

“เวินถิงเยี่ยน นายกลับไปเถอะ” เธอพูดอย่างเหนื่อยล้า

“เจี่ยนจือ กลับไปกับฉัน” เวินถิงเยี่ยนพูด “ไม่ว่าเธอจะโกรธฉันสักแค่ไหน แต่เธอก็อย่าทำร้ายสุขภาพตัวเอง ฉันรู้ว่าเธออยากเต้น แต่มันเต้นไม่ได้แล้ว…”

เจี่ยนจือจ้องหน้าเขาด้วยสายตาคมกริบ

“เจี่ยนจือ ฉันพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ?” เวินถิงเยี่ยนพูดขึ้น “คุณหมอก็บอกไปแล้ว เธอกลับเชื่อคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ของคนแซ่เจี่ยง เขามีเจตนาไม่บริสุทธิ์แน่นอน! ดูสิเธอผอมลงขนาดไหน? ถ้าบาดเจ็บอีกเธอจะทำยังไง? เรื่องที่ทำไม่ได้ก็อย่าไปฝืน เจี่ยนจือ ฉันบอกกับเธอตั้งแต่แรกแล้ว เธอไม่ต้องทำอะไรเลย เธอจะได้เป็นคุณนายเวินไปตลอดชีวิต!”