บทที่ 279

เจี่ยนจือหัวเราะ “น่าเสียดาย”

“น่าเสียดายอะไร?” ลั่วอวี่เฉิงพูดขึ้นด้วยความโมโห

“น่าเสียดายที่วันนี้เธอจะต้องมาขอร้องคนพิการอย่างฉัน” เจี่ยนจือพูดพร้อมรอยยิ้ม

“ฉันเนี่ยนะขอร้องเธอ? อย่าพูดให้ขำไปหน่อยเลย! ฉันคือรักครั้งแรกของอาเยี่ยน ฉันไปอยู่ต่างประเทศมาห้าปี แต่อาเยี่ยนยังเก็บฉันเอาไว้ในใจเสมอ รหัสประตูบ้านยังเป็นวันเกิดของฉัน เธอลืมไปแล้วเหรอ? แล้วฉันจะมาขอร้องเธอทำไม?!” ลั่วอวี่เฉิงตะโกนขึ้นเสียงแหลมด้วยความโมโห

เจี่ยนจือยังคงมีท่าทีสงบนิ่งยัง ใบหน้ายังประดับรอยยิ้มเล็กน้อย “งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเธอจะมาบีบบังคับให้ฉันหย่าทำไม?”

“ฉัน…” ลั่วอวี่เฉิงน้ำท่วมปาก เธออดกลั้นอยู่นาน “อาเยี่ยนไม่ได้รักเธอ! การแต่งงานที่ไม่มีความรักนั้น มันผิดศีลธรรม!”