บทที่ 285

ราวกับสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านข้างหูไปโดยที่เธอไม่รู้สึกตัว กว่าเธอจะได้สติกลับมาร่างสูงก็เดินจากไปไกลแล้ว เหลือเพียงแผ่นหลังคุ้นเคยที่ค่อย ๆ กลืนหายไปในฝูงชนอันวุ่นวายของเมืองเวนิส จนสุดท้ายก็หายไปจากครรลองสายตา

“เจี่ยนจือ！” เจี่ยงซื่อฝานที่อยู่บนเรือตะโกนเรียกเธอ

“มาแล้ว” เธอรู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก เหมือนว่าครั้งนี้เวินถิงเยี่ยนน่าจะเข้าใจแล้วและคงไม่คิดจะดึงดันรับผิดชอบเธอไปทั้งชีวิตอีก

เธอก้าวขึ้นไปบนเรือ ออกเดินทางพร้อมกับเพื่อน ๆ เพื่อไปยังจุดหมายปลายทางต่อไป

แต่สิ่งที่เธอไม่มีวันได้รู้เลยคือเวินถิงเยี่ยนไม่ได้เดินจากไปไหนไกล หลังจากที่เธอเดินขึ้นเรือไปแล้ว เขาก็ไปปรากฏตัวที่ระเบียงชั้นสามของโรงแรมริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง ทอดมองเรือของเธอที่ค่อย ๆ แล่นห่างออกไป