บทที่ 290

เจี่ยงซื่อฝานจ้องมองคู่พี่น้องสองคนอยู่ข้าง ๆ รู้ดีว่าตอนนี้เขาไม่ควรที่จะมีความคิดแบบนี้แต่ก็อดรู้สึกอิจฉาเจี่ยนหลานไม่ได้ ที่สามารถเป็นเกราะกำบังให้เธอได้อย่างเปิดเผย

ที่ผ่านมา เจี่ยนจือแทบไม่เคยปล่อยให้ตัวเองร้องไห้แบบนี้ต่อหน้าคนอื่นเลย

ในเมื่อไม่ได้รับความรักจากพ่อแม่เธอย่อมไม่มีสิทธิ์ร้องไห้งอแง และยิ่งกว่านั้นคือเธอไม่มีวันร้องไห้ต่อหน้าคุณย่าเพราะกลัวท่านจะเป็นห่วง

ตลอดระยะเวลาห้าปีที่แต่งงานกับเวินถิงเยี่ยน เธอก็ไม่กล้าร้องไห้ให้เขาเห็นเพราะกลัวว่าจะทำให้เขาอารมณ์เสีย กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นภาระ ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันในหัวมีแต่คิดว่าจะทำยังไงถึงจะทำให้เขามีความสุข…

พอมาถึงสถานีตำรวจ อารมณ์ของเธอก็ค่อย ๆ คงที่บ้างแล้ว