บทที่ 291

ตลอดทั้งวัน เจี่ยนจือสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวราวกับวิญญาณหยุดออกจากร่างเพิ่งมาได้สติตอนนี้และพอเข้าใจความหมายที่เจี่ยงซื่อฝานจะสื่อ ก็รีบตอบปัดทันที “นายจะขอโทษทำไม？ ฉันกับคุณย่ารบกวนพวกนายไว้ตั้งหลายเรื่อง ยังไม่ทันได้ขอบคุณเลย”

เจี่ยงซื่อฝานได้แต่ฝืนยิ้มขื่นขม คุณย่าจะต้องไม่เป็นอะไรแน่！

เจี่ยนหลานตบบ่าของเจี่ยงซื่อฝานเบา ๆ “พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณกับครอบครัว จริง ๆ นะครับ ขอบคุณที่ช่วยดูแลจือจือตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา”

รอบดวงตาเจี่ยงซื่อฝานแดงก่ำ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เวลาแบบนี้จะให้เขาพูดออกไปว่ารู้สึกผิดที่ดูแลได้ไม่ดีพอหรือไง？แบบนั้นก็เท่ากับต้องลำบากคนอื่นมาปลอบใจเขาอีกไม่ใช่เหรอ？