บทที่ 295

ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่เรื่องความปลอดภัยของคุณย่า ไม่อยากต้องมาปวดหัวกับเรื่องอื่นอีก

“หมอนี่เป็นใคร？”เวินถิงเยี่ยนจ้องเจี่ยนหลานด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอย่างไม่คิดปิดบัง

เจี่ยนจือกำลังจะอธิบายแต่ก็ถูกเจี่ยนหลานห้ามไว้

“จือจือ พวกเราไปกันเถอะ” เขากวาดตามองเวินถิงเยี่ยนผ่าน ๆ ด้วยแววตาเรียบเฉย

“หยุดนะ！” เวินถิงเยี่ยนรีบสาวเท้าตามออกมาขวางหน้าทั้งสองคนไว้พลางจ้องเจี่ยนหลานเขม็งด้วยสายตาดุดัน แต่กลับเอ่ยถามเจี่ยนจือว่า “ ได้เบาะแสของคุณย่าหรือยัง？”

“ขอโทษนะครับคุณผู้ชาย แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับคุณ” ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน เจี่ยนหลานดันตัวเจี่ยนจือไว้ด้านหลัง แววตาสงบนิ่งประกอบกับร่างสูงในชุดสีดำสนิทตั้งแต่หัวจรดเท้ายิ่งขับรังสีกดดันรอบตัวเขาให้ดูดุดันขึ้น