บทที่ 297

แต่เว่ยอันบอกว่ายังหาไม่พบ ทว่าช่วงนี้ลั่วอวี่เฉิงดูสนิทกับอาเหวินมากขึ้นกว่าเดิม ทั้งที่เดิมทีพวกเขาก็สนิทกันอยู่แล้ว

“พี่จือจือ ฉันสั่งให้เขาสืบต่อไป พวกเรารออีกหน่อยดีไหม?” เสียงของเว่ยอันดังขึ้นจากปลายสาย

“ได้ ขอบคุณนะเว่ยอัน จริงสิ ฉันเอาของขวัญมาให้เธอด้วย แต่ยังไม่ทันได้เอาให้เลย เดี๋ยวพวกเราค่อยนัดเจอกันใหม่นะ” เจี่ยนจือทำได้เพียงต้องรอต่อไป รอข่าวจากฝั่งเว่ยอันและรอข่าวจากฝั่งตำรวจ

เจี่ยนหลานบอกให้เธอไปนอน แต่เป็นแบบนี้เธอจะนอนหลับได้ยังไง?

เธอเอนตัวพิงหัวเตียง ต่อให้เธอจะเชื่อฟังคำพูดของเจี่ยนหลาน พยายามไม่คิดมาก แต่ในสมองของเธอก็ยังว้าวุ่น

แต่เพราะร่างกายเหนื่อยล้าสุดขีด ดังนั้นเธอจึงลองหลับตาลง ในขณะที่กำลังเคลิ้มหลับ ท่ามกลางสติสัมปชัญญะเลือนราง ในตอนนั้นเธอฝันเห็นคุณย่า…