บทที่ 300

“ยายแก่! ไม่ใช่ว่ากำลังจะตายแล้วนะ?” เจี่ยนเฉิงจวินผลักศีรษะของคุณย่าอย่างแรง

ปากที่ชาหนึบของคุณย่าอ้าเพียงครึ่งเดียว ไม่มีการตอบสนอง สายตาค่อย ๆ พร่ามัว

“อย่าสิ อย่าบอกนะว่าเธอจะตายจริง ๆ” หลิวซิ่วอวิ๋นเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว เธอจึงไปห้ามเขาไว้

เจี่ยนเฉิงจวินมองแม่ตัวเองที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย แววตามีประกายความลังเล แต่ก็กลายเป็นความโหดเหี้ยมทันที “แม่ อย่ามาโทษฉันเลยนะ ถ้าแม่ยอมยกบ้านให้ฉันดี ๆ มันก็คงไม่มีวันนี้หรอก”

หลิวซิ่วอวิ๋นลังเล “ไม่ว่ายังไงตอนนี้พินัยกรรมก็ทำเอาไว้แล้ว ไม่อย่างนั้น…”

“หุบปาก!” เจี่ยนเฉิงจวินพูดขึ้นด้วยความโหดเหี้ยม “พินัยกรรมจะมีผลต่อเมื่อเจ้าของตายไปแล้วเท่านั้น! ถ้ายังไม่ตายก็สามารถเปลี่ยนแปลงได้!”

“แต่…” หลิวซิ่วอวิ๋นมองไปทางแม่สามีที่กำลังหายใจโรยริน…