บทที่ 302

เวินถิงเยี่ยนที่ยืนอยู่ด้านข้างก็อยากยื่นมือเข้าไปช่วย แต่เหมือนว่าเขาไม่สามารถสอดมือเข้าไปได้เลย

เขาไม่รู้ว่าผู้ชายที่อยู่ข้างเจี่ยนจือคือใคร มาจากที่ไหน ทำไมถึงเข้าอกเข้าใจเจี่ยนจือขนาดนี้ เขาอยู่กับเจี่ยนจือมาตลอดห้าปี แต่เธอก็ไม่ติดต่อกับบุคคลภายนอกเลย ทว่าเพิ่งห่างจากเขาเพียงแค่เดือนเดียว ทำไมถึงสนิทกับคนคนนี้ขนาดนี้?

เจี่ยนจือสนใจแต่เรื่องคุณย่า แม้กระทั่งเขาที่ยืนอยู่ด้านข้างขนาดนี้ เธอยังไม่สนใจ ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางรู้ว่าเขาคิดมากขนาดนี้ หลังจากที่เจี่ยนหลานจัดการเรื่องที่นอนของคุณย่าเสร็จ เธอก็นั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง ก่อนลูบใบหน้าที่ซูบผอมของคุณย่าอย่างแผ่วเบา หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลออกมาอย่างอดไม่อยู่

“เจี่ยน…”

เวินถิงเยี่ยนอยากจะเดินไปที่ด้านข้างเพื่อกอดเธอ ปลอบเธอ…