บทที่ 303

“ปล่อยไป” เจี่ยนหลานพูดเสียงเรียบ

“ปล่อยไป?” ฉีโหลวเจ๋อรู้สึกประหลาดใจมาก นี่ไม่ใช่สไตล์ของเจี่ยนหลานเลย เขาคิดว่าเจี่ยนหลานจะต้องทรมานเธออย่างหนักจนตาย

“อือ ปล่อยไปเถอะ” เจี่ยนหลานพูด “บางทีการดูหมากัดกันก็น่าสนุกเหมือนกัน”

ฉีโหลวเจ๋อตอบรับ จากนั้นก็วางสายไป

เดิมทีเขาอยากจะถามอีกว่า หลังจากปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปแล้วไม่กลัวว่าจะมีปัญหาตามมาหรือไง? แต่ความคิดนี้ก็ปรากฏขึ้นเพียงครู่เดียวเท่านั้น ท้ายที่สุดแล้วเมื่อมีคุณรอสซีอยู่ ก็ไม่มีใครสามารถมาทำร้ายคุณย่ากับคุณเจี่ยนได้แน่นอน ส่วนเรื่องความวุ่นวายอื่น ๆ ล้วนไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขา!

เจี่ยนหลานเดินกลับเข้ามาในห้องผู้ป่วยเพื่อมาดูแลคุณย่ากับเจี่ยนจือต่อ

ภายในห้องใต้ดินแห่งหนึ่งที่มืดมิด

ลั่วอวี่เฉิงนั่งขดตัวอยู่มุมห้องด้วยร่างกายสั่นเทา