บทที่ 309

บ้านลั่วอวี่เฉิง

ตอนเช้า

เมื่อเวินถิงเยี่ยนได้สติขึ้นมา เขาก็รู้สึกปวดหัวหนักมาก เขาขมวดคิ้วแล้วพลิกตัว แต่เขาได้พบเรื่องที่น่าหวาดกลัวกว่าการปวดหัวเสียอีก…

เขากระชากผ้าห่มออก ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ อาการแฮงค์หายไปทันที

คาดไม่ถึงว่าเขาจะไม่ได้สวมเสื้อผ้าอยู่เลย…

แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ เขานอนอยู่ในห้องของลั่วอวี่เฉิง

เขาไม่กล้าหันกลับไปมอง แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องดู

ลั่วอวี่เฉิงนอนอยู่ข้างกายเขาจริง ๆ นอกจากนี้ยังมีแค่ผ้าห่มผืนเดียว ส่วนที่เหลือเปลือยเปล่า

ภายในสมองของเขาสับสน แต่สิ่งแรกที่ทำก็คือเขารีบนำผ้าห่มมาคุลุมตัวลั่วอวี่เฉิง

ในขณะที่เขากำลังพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ เสียงงัวเงียของอาเหวินก็ดังขึ้นจากด้านนอก เหมือนว่าเขาเพิ่งตื่น “อาเยี่ยน! อาเยี่ยนนายอยู่ไหน? เฉิงเฉิง?