บทที่ 310

“ใช่แล้ว อาเยี่ยน” ลั่วอวี่เฉิงพูด “ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น จริง ๆ นะ ถ้านายอยากจะลืมมัน ฉันก็จะทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้า…ฉันบอกว่าถ้านะ ถ้าเป็นอย่างที่อาเหวินพูด ถ้านายอยากมีพื้นที่สักแห่งบนโลกนี้ให้พึ่งพิง ฉันก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ ถ้านายนึกได้ นายค่อยมา ฉันจะเตรียมกับข้าวร้อน ๆ ให้นาย พูดคุยเป็นเพื่อนนาย ช่วยดูแลนาย”

แต่สิ่งที่ติดค้างในใจเวินถิงเยี่ยนคือคำพูดของอาเหวิน ‘ไหน ๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นมาแล้ว เวลาไม่สามารถหมุนย้อนกลับได้…

เขาไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกจากบ้านของลั่วอวี่เฉิงได้ยังไง

หลังจากเขากลับไปแล้ว อาเหวินกับลั่วอวี่เฉิงก็สบสายตากัน ทั้งสองคนถอนหายใจอย่างโล่งอก

ส่วนเวินถิงเยี่ยนไม่ได้ไปที่บริษัท และไม่ได้ไปโรงพยาบาล เขาขับรถกลับบ้านตัวเองด้วยความมึนงง