บทที่ 312

“ปล่อยให้คนป่วยพักผ่อนดี ๆ เถอะครับ” เจี่ยนหลานคว้าคอเสื้อเวินถิงเยี่ยนจากด้านหลังก่อนออกแรงดึงเขาออกห่างจากเตียงคนไข้

“คุณ…” เส้นความอดทนของเวินถิงเยี่ยนขาดผึงหันหลังกลับไปเตรียมจะเหวี่ยงหมัดใส่อีกฝ่าย

เจี่ยนหลานคว้าข้อมือของเขาไว้ ออกแรงบีบพลางเอ่ยเสียงต่ำ “ผมพูดไปแล้วนะว่าอย่ารบกวนการพักผ่อนของท่าน กรุณาวางตัวให้เหมาะสมด้วยครับคุณเวิน”

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม？” เวินถิงเยี่ยนกัดฟันแน่น “ผมเป็นหลานเขยของคุณย่า คุณเป็นใคร？มีสิทธิ์อะไร？”

“สิทธิ์ที่ผม…” เจี่ยนหลานเอ่ยออกไปด้วยอารมณ์ไม่แพ้กัน “สามารถจับคุณโยนออกไปได้ตอนนี้”

“แน่จริงก็ออกไปคุยกันข้างนอก！อย่าเก่งแต่ในห้องนี้！” เวินถิงเยี่ยนคว้าข้อมือเจี่ยนหลานพยายามลากเขาออกไปนอกห้องผู้ป่วยด้วยกัน

เจี่ยนจือมองด้วยสายตาเย็นเยียบ “เวินถิงเยี่ยน…