บทที่ 313

ณ บริษัทของเวินถิงเยี่ยน

ประชุมช่วงเช้าลากยาวกว่าสี่ชั่วโมงจนตอนนี้เลยเวลาอาหารกลางวันมาสักพักแล้วและอยู่ ๆ บบรยากาศห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ประชากรภายในห้องต่างมองหน้ากันไปมา

ประเด็นที่ต้องหารือในที่ประชุมวันนี้ก็สรุปผลกันเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ทุกคนต่างเฝ้ารอให้ประธานเวินประกาศเลิกประชุมแต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะยังจมอยู่ในความคิด เขายังมีเรื่องที่ต้องหารือเพิ่มเติมอีกเหรอ？

อาเหวินกระแอมไอเบา ๆ “ประธานเวินครับ ยังมีอะไรเพิ่มเติมอีกไหม？”

เวินถิงเยี่ยนถึงได้หลุดจากภวังค์ “อ้อ ไม่มีแล้วครับ เหนื่อยหน่อยนะครับทุกคน เลิกประชุมได้ครับ ”

จังหวะที่ทุกคนทยอยลุกออกจากห้องประชุม เสียงหวานอ่อนโยนของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตู “โอ้โห เหนื่อยหน่อยนะคะ มาทานข้าวกันเถอะค่ะ ทานในห้องประชุมเลย”