บทที่ 314

“ไม่ใช่แบบนั้น…” เวินถิงเยี่ยนใช้มือนวดหว่างคิ้วที่ผูกกันเป็นปม “ฉันไม่ว่างจริง ๆ …”

“ฉันรู้ว่านายยุ่ง！ฉันรู้ว่านายไม่มีเวลา！” น้ำตาหยดใสไหลพรากลงมาตามพวงแก้มของลั่วอวี่เฉิง “คนอื่นบอกว่าฉันเป็นพวกขูดรีดดีแต่เกาะผู้ชายกินไปวัน ๆ นายก็คิดแบบคนพวกนั้นใช่ไหม？”

“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น…”

“นายคิด！” ลั่วอวี่เฉิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงินคืนให้เขาทันทีพลางร้องไห้สะอึกละอื้นจนตัวโยน “อาเยี่ยน ฉันไม่ต้องการเงินของนาย ฉันแค่อยากให้นายรู้ว่าต่อให้คนทั้งโลกจะเข้าใจฉันผิด ฉันก็ไม่สน ฉันสนแค่ว่านายจะมองฉันยังไง…”

“ฉันรู้ ฉันรู้…” เวินถิงเยี่ยนรีบปลอบ

“นายเข้าใจก็ดี” ลั่วอวี่เฉิงคลี่ยิ้มทั้งน้ำตา “อาเยี่ยนมากินข้าวได้แล้ว ฉันซื้อปลาต้มพริกที่นายชอบมาด้วยนะ”

“พวกเธอกินกันเลย ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอก…