บทที่ 321

เวินถิงเยี่ยนตัดสินใจก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าคุณย่า

คุณย่าที่เคยรักและเอ็นดูเขามากกว่าใครบัดนี้กลับมองเขาด้วยแววตาอ่อนล้าและแฝงความลำบากใจไว้ ซ้ายขวามีคนคอยประคองอยู่ไม่ห่างรวมถึงเจี่ยนจือที่กำลังพยุงท่านอยู่ด้วย

“คุณย่า…” หลังเงียบไปนานนับอึดใจเขาก็เอ่ยขึ้นด้วยด้วยเสียงแหบพร่า “ ผมมารับคุณย่าออกจากโรงพยาบาลครับ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”

ท่าทีของคุณย่ายังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม เพียงแต่คำตอบของท่านกลับมีเพียงเสียงถอนหายใจเบา ๆ เท่านั้น

“คุณย่า ผมขอโทษนะครับ ที่วันนั้นไปช่วยคุณย่าไม่ทัน…” เวินถิงเยี่ยนไม่กล้าจินตนาการเลยว่าตลอดครึ่งเดือนที่ถูกทำร้าย คุณย่าต้องเจอเหตุการณ์อะไรมาบ้าง แค่คิดถึงตรงนี้หัวใจของเขาก็เจ็บเหมือนถูกฉีกออกจนกลายเป็นแผลเหวอะหวะ

คุณย่าส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลเหมือนอย่างเคย…