บทที่ 338

หลังจากนั้นลั่วอวี่เฉิงก็สังเกตเห็นสร้อยบนคอของเจี่ยนจือ เธอจึงส่ายหน้าแล้วถอนหายใจออกมา “แล้วก็สร้อยคอของเธอนี่ด้วยนะ ในเมื่อจะออกงานสังคมแล้ว เธอถือว่าเป็นตัวแทนของอาเยี่ยน เป็นหน้าเป็นตาของอาเยี่ยน เธอใส่สร้อยคอลูกปัดแบบนี้ อีกเดี๋ยวโลหะที่อยู่รอบลูกปัดก็ขึ้นสนิม เธอไม่กลัวว่าอาเยี่ยนจะขายหน้าหรือไง?”

เจี่ยนจือแตะสร้อยที่อยู่บนคอของตัวเอง ท่าทางตกตะลึง สร้อยคอลูกปัด? โลหะขึ้นสนิม? เรื่องนี้ทำให้เธอตกตะลึงนิ่งค้าง แต่เธอก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะตะโกนมาบอกว่า “สร้อยคอเส้นนี้ราคาพันห้าร้อยล้านต่างหาก”...

ในตอนนั้นเวินถิงเยี่ยนก็อยู่ห่างจากเธอไม่กี่ก้าว สายตาของเขาจับจ้องที่สร้อยคอเส้นนั้น

ลั่วอวี่เฉิงยังพูดต่ออีกว่า “แต่ก็ไม่เป็นไร เจี่ยนจือ ฉันรู้ว่าเธอไม่เข้าใจ เดิมทีเธอก็เป็นแค่นักเรียนศิลปะ…