บทที่ 339

“เจี่ยนจือ…” เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วแล้วกวาดตามองจำนวนคนที่เข้ามามุงมากขึ้น “ถ้ามีอะไรก็ค่อยกลับไปคุยกันดี ๆ โอเคไหม อย่ามาชวนทะเลาะกันตรงนี้เลย”

เจี่ยนหลานได้ยินดังนั้นก็หัวเราะขึ้น “น้องสาวของฉัน มีสิทธิ์ทำให้ทุกคนตรงนี้เสียหน้าด้วยซ้ำ”

เวินถิงเยี่ยนไม่สนใจคำพูดที่บ้าคลั่งของเขา

ลั่วอวี่เฉิงที่อยู่ด้านหลังก็ร้องไห้กระซิกขึ้น “เพราะเขานั่นแหละ เขาเอาแต่พูดพล่ามไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์หรือมารยาทเลยสักนิด ฉันแค่เป็นห่วงว่าเขาจะทำให้เจี่ยนจือต้องล่วงเกินคนอื่น ถึงตอนนั้นอาจจะทำให้บริษัทของนายเสียหายได้ ดังนั้นฉันเลยอยากจะพาเจี่ยนจือเดินออกไป เพื่อไม่ให้โดนร่างแหด้วย แต่พวกเขา…ก็…อาเยี่ยน เขาตบฉันต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ ฉัน…ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว…”