บทที่ 340

“เจี่ยนจือ…” เวินถิงเยี่ยนรู้สึกปวดหัวมาก “เธอคือภรรยาของฉัน ถ้าเธอไม่มากับฉัน แล้วเธอจะไปกับคนนอกอย่างลูกพี่ลูกน้องเธองั้นเหรอ?”

เจี่ยนจือกลับหัวเราะเสียงเย็น “คนนอกที่ไหนกัน? พี่ชายของฉันไม่มีทางสั่งให้ฉันไปขอโทษคนอื่น! พี่ชายของฉันไม่มีทางยอมให้คนอื่นมารังแกฉัน! ยิ่งไปกว่านั้นพี่ชายของฉันไม่มีทางยอมให้คนร้ายมาแทงฉันเพื่อปกป้องคนอื่นหรอก!”

“เจี่ยนจือ!” เวินถิงเยี่ยนโมโหขึ้นมาแล้ว เขาพูดตำหนิเสียงเบา “พวกเรายังอยู่ในงานเลี้ยง เธอพูดเรื่องนี้ออกมาได้ยังไง? ถ้าพูดออกไปแล้ว ไม่กลัวคนอื่นหัวเราะเยาะหมดเหรอ?”

สายตาเจี่ยนจือเย็นชาขึ้น “ที่แท้นายก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องไม่ถูกต้องใช่ไหม? ที่แท้คำพูดเหล่านี้จะทำให้คนอื่นมองว่าเป็นเรื่องตลกสินะ? แต่ทำไมนายถึงยังทำมันล่ะ?”

เวินถิงเยี่ยน “...”