บทที่ 342

โจวเนี่ยนอี้แอบยิ้มเยาะอยู่เงียบ ๆ ไม่แสดงออกนัก

เวินถิงเยี่ยนรู้สึกเหมือนถูกของแข็งฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างแรงจนหัวสมองขาวโพลน มีเพียงเสียงสะท้อนในหูดังซ้ำไปมา：จบเห่แล้ว

คราวนี้…จบเห่อีกแล้ว

ทอดสายตามองเธอที่อยู่ไกลออกไป เสียงของอาเหวินยังคงดังกึกก้องอยู่ในหัว：ที่งานของพวกเราพังไม่เป็นท่าแบบนี้ก็เพราะเจี่ยนจือ ครั้งนี้เจี่ยนจือออกไปจากชีวิตนายแล้วต้องสำเร็จแน่

ท่ามกลางความตกตะลึงของบรรดาแขกในงานมีใครบางคนเอ่ยขึ้นมาว่า：นี่ ผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยาของเวินถิงเยี่ยนไม่ใช่เหรอ？ภรรยาเขาไม่ค่อยออกงานนี่ แล้วทำไมรอบนี้ถึงมากับคุณรอสซีได้？

เจี่ยนหลานเพียงแค่หยุดเว้นจังหวะหายใจเท่านั้น แต่แขกที่อยู่ด้านล่างเวทีก็เริ่มซุบซิบกันทั่ว

เขาจึงเอ่ยต่อ “จริง ๆ แล้วผมยังมีชื่อภาษาจีนอีกชื่อหนึ่งซึ่งมีไม่กี่คนที่รู้…