บทที่ 343

เวินถิงเยี่ยนส่ายหน้าพลางคลี่ยิ้มขื่นขมส่งให้อีกฝ่ายตามสัญชาติญาณ

ตอนนี้ไม่ว่าใครก็มีโอกาสคว้าความร่วมมือครั้งนี้ไปได้หมด มีเพียงเขาคนเดียวที่โดนใบแดงแล้วถูกไล่ออกจากการแข่งขัน…

“ว่าไง หลังจากนี้คงจะไม่ลืมแบ่งอะไรดี ๆ มาให้ทางผมบ้างใช่ไหม？คุณเอาเนื้อไปเลย ขอแค่แบ่งน้ำซุปให้พวกเรานิดหน่อย แค่นี้พวกเราก็พอใจแล้ว” ชายคนนั้นเอ่ยพลางตบไหล่เขาเบา ๆ

ทั้ง ๆ ที่คนตรงหน้าไม่ได้ออกแรงด้วยซ้ำ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนทุกครั้งที่อีกฝ่ายตบลงบนบ่ามันช่างหนักอึ้งจนร่างของเขาแทบจะแหลกออกเป็นเสี่ยง ๆ …

หลังเจี่ยนหลานกล่าวคำปราศรัยเสร็จก็เชิญแขกทุกท่านดื่มและสนุกกันตามสบาย จากนั้นจึงถอยออกมาจูงมือเจี่ยนจือลงจากเวที

และในวินาทีนั้นพวกเขาทั้งสองคนไม่ใช่ “ลูกหลานใครก็ไม่รู้” อีกต่อไป…