บทที่ 345

ใบหน้าของเจี่ยนจือยังคงประดับรอยยิ้มบางเบา “ขอบคุณค่ะ”

คำตอบเดียวกันกับที่เธอใช้ตอบรับทุกคำชื่นชมในงานเลี้ยงคืนนี้

“จือจือ มานี่หน่อย” เจี่ยนหลานที่ยืนห่างจากเธอไปเพียงไม่กี่ก้าวเอ่ยเรียก

เจี่ยนจือพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหาเจี่ยนหลาน

“เจี่ยนจือ！”เวินถิงเยี่ยนคว้าข้อมือของเจี่ยนจือไว้

เจี่ยนจือเริ่มหมดความอดทน “คุณเวินคะ คืนนี้เป็นงานเลี้ยงเปิดตัวครั้งแรกของพี่ชายฉัน ถ้าคุณมีเรื่องงานอยากจะติดต่อ ติดต่อผ่านคุณลุงฉีในเวลางานได้เลยนะคะ”

น้ำเสียงและท่าทีห่างเหินราวกับกำลังเจรจาธุรกิจ

เวินถิงเยี่ยนจ้องมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา น้ำเสียงติดละล่ำละลัก “เธอ…เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ？คุณเวิน？”

“แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะ？” เจี่ยนจือตอบด้วยท่าทีเรียบเฉย

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเรียกเขาว่า “คุณเวิน” เสียหน่อย…