บทที่ 346

“ไม่ใช่เพราะเธออยู่แล้ว！” อาเหวินตอบ “เธออย่าคิดจะแบกความรับผิดชอบไว้คนเดียวสิ”

ลั่วอวี่เฉิงได้ฟังคำพูดของอาเหวินแล้วก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้น เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด

อาเหวินถอนหายใจยาวเหยียดพลางวางมือบนหลังแกร่งของเวินถิงเยี่ยน “อาเยี่ยน นายคิดจะเอายังไงต่อ？จะหย่าจริง ๆ ใช่ไหม？”

เวินถิงเยี่ยนกลับส่ายหน้า “ฉันไม่อยากหย่า”

เขาส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้อาเหวิน “อาเหวิน มีวิธีอะไรที่จะไม่ต้องหย่าไหม？นายช่วยฉันคิดหน่อยสิ”

อาเหวินและลั่วอวี่เฉิงหันมองหน้ากันทันที

อาเหวินถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ของวัน “พรุ่งนี้นายก็ไม่ต้องไปไง”

เวินถิงเยี่ยนก้มหน้าลง ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างขยำทึ้งศีรษะของตนไว้พลันตัวสั่นไปทั่วทั้งสรรพกาย