บทที่ 365

เจี่ยนจือก็แสดงความคิดเห็นในคอมเม้นต์ของหร่านเฉิน “ค่ำคืนที่มีความสุข”

หลังจากคอมเม้นต์เสร็จ เธอก็เดินลงไปหาพี่ชาย

เธออยากรู้ว่า เจี่ยงซื่อฝานต้องการจะพูดอะไรกับพี่ชายเธอกันแน่

ตอนที่พี่ชายเธอเดินเข้ามา เธอก็ไปยืนขวางเอาไว้

เจี่ยนหลานยิ้ม “พี่รู้อยู่แล้วว่าเราจะต้องถาม นั่งลงก่อนสิ”

เจี่ยนจือนั่งลงบนโซฟา

เธอสวมรองเท้าแตะนุ่มนิ่ม ตอนที่นั่งลง เจี่ยนจือก็เหลือบสายตามองข้อเท้าของเธอ

“พี่คะ? มีอะไรหรือเปล่า?” นั่นคือต้นเหตุของความเจ็บปวดของเธอ ตลอดห้าปีที่ผ่านมานี้ เธอเคยชินที่จะซ่อนมันเอาไว้ อีกทั้งยังไม่ชอบให้คนอื่นมาจ้อง ต่อให้มันจะผ่านมาห้าปีแล้ว และเธอก็เดินก้าวออกมาจากในเงามืดได้แล้ว แต่ความเคยชินก็ยังทำให้เธอต้องหดขาลง

เจี่ยนหลานกลับเดินไปคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนยกเท้าที่บาดเจ็บของเธอขึ้น