บทที่ 373

หลังอาซินและอวี่จือฉีจากไป คำพูดของอวี่จือฉียังคงวนเวียนอยู่ในหัวอาเหวิน

เขาขมวดคิ้วยุ่ง หยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรหาโจวเนี่ยนอี้

สายโทรติดแล้วแถมโจวเนี่ยนอี้ก็กดรับสายแทบจะทันที

“เธออยู่ไหน？”อาเหวินเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ

“อยู่บ้าน”

เสียงของโจวเนี่ยนอี้ลอดออกมาตามสายและในระหว่างนั้นเขายังได้ยินเสียงของลูกชายคอยพูดอยู่ข้าง ๆ อาเหวินถอนหายใจอย่างโล่งอก เขารู้อยู่แล้วว่าคนอย่างโจวเนี่ยนอี้ไม่กล้าทำตัวนอกกรอบหรอก

เมื่อนึกถึงเรื่องแม่ของโจวเนี่ยนอี้ เขาจึงถามขึ้น “แม่เธอ…”

“เรียบร้อยแล้ว” น้ำเสียงของโจวเนี่ยนอี้ดูนิ่งเฉยผิดปกติ

“เนี่ยนอี้ ฉัน…” อาเหวินย้อนถาม “ทำไมไม่บอกฉัน？”

“นายยุ่ง ฉันไม่อยากรบกวนแล้วฉันก็จัดการเองได้”

“โอเค เดี๋ยววันนี้ฉันกลับบ้านเร็วหน่อย เธอบอกให้แม่บ้านเตรียมข้าวไว้ให้ฉันด้วย…