บทที่ 374

เวินถิงเยี่ยนเพียงขานรับสั้น ๆ “อืม” หันหลังกลับเข้าห้องทำงานไปทันที

ลั่วอวี่เฉิงเดินตามหลังเขาไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงักฝีเท้าลง เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูดังใส่หน้าเธออย่างจัง

ลั่วอวี่เฉิงยืนนิ่งงันอยู่หน้าห้อง：ผู้ชายคนนี้คือเวินถิงเยี่ยนแน่เหรอ？นี่คือเวินถิงเยี่ยนที่เคยตามใจเธอทุกอย่างตอนเธอกลับมาใหม่ ๆ แน่เหรอ？น้ำตาของเธอแทบจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ แต่เขากลับไม่สังเกตเห็นเลยเนี่ยนะ！ใช่เวินถิงเยี่ยนแน่เหรอ？

สายตาของเขา…ไม่หยุดอยู่ที่เธออีกต่อไปแล้ว

เธอยังคงยืนอยู่หน้าห้องทำงาน พลางแค่นหัวเราะในใจ：พวกผู้ชายก็แบบนี้ ไม่เคยเห็นคุณค่าของสิ่งที่มี ได้แต่ไล่ตามสิ่งที่ไม่ได้มา

เมื่ออาเหวินกลับมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่เขามองเห็นคือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบที่ตั้งอยู่หน้าประตูบ้าน