บทที่ 376

เจี่ยนจือทรงตัวยืนอย่างมั่นคงก่อนจะตวัดสายตาเย็นชามองร่างสูงตรงหน้า “เวินถิงเยี่ยน พวกเรารู้จักกันมาสิบสองปี ในสายตานายฉันอาจจะมีแต่ด้านแย่ ๆ แต่ฉันลืมบอกนายอย่างหนึ่งนะว่าฉันยังมีนิสัยจุกจิกอีกอย่างหนึ่ง…ฉันเป็นโรคกลัวเชื้อโรค”

สีหน้าของเวินถิงเยี่ยนบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเก่า “เธอจะบอกว่า…ขยะแขยงที่ฉันสกปรก？”

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่หรือไง？” เจี่ยนจือยังคงจำได้ดีว่าตนเคยพูดกับเขาตรง ๆ ว่า：เขาสกปรกและน่าขยะแขยง

นี่เขาไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองสกปรกหรือเปล่า？

เวินถิงเยี่ยนรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เพราะเขาไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะโต้แย้งว่าไม่สกปรก…

“เจี่ยนจือ…” เขาเอื้อมมือกอบกุมข้อมือบางอีกครั้ง แต่ทันทีที่เห็นสายตาของเธอที่จ้องมองการกระทำอุกอาจของเขาก็รีบปล่อยออกทันที…