บทที่ 381

“แม่ครับ” ลู่ลู่วิ่งมาตามทางขึ้นเขาเล็ก ๆ

โจวเนี่ยนอี้รีบเบี่ยงตัวพลางยกมือปาดคราบน้ำตาที่หางตา ก่อนจะย่อตัวลงกอดลูกชายไว้ “ลู่ลู่ มาได้ยังไงลูก？”

“ผมมาช่วยครับแม่ ผมทำงานได้นะ ” ลู่ลู่เอื้อมมือเล็กนุ่มนิ่มของตนเช็ดดวงตาของผู้เป็นแม่ “แม่อย่าร้องไห้นะครับ เดี๋ยวลู่ลู่ก็โตแล้ว”

เมื่อโจวเนี่ยนอี้ได้ฟังคำพูดที่โตเกินวัยของลูกชาย ความเจ็บปวดในใจก็พลันเอ่อล้นขึ้นมา เธอพยายามอดกลั้นไม่แสดงด้านอ่อนแอของตนให้ลูกชายเห็น จึงฝืนคลี่ยิ้มส่งให้เด็กชายตัวน้อย “แม่ไม่ได้ร้องไห้หรอกครับ เมื่อกี้แค่มีฝุ่นเข้าตาเฉย ๆ ”

“งั้นลู่ลู่เป่าให้นะครับแม่” สองมือน้อยของลู่ลู่ประคองใบหน้าของเธอ ก่อนจะเป่าเบา ๆ

ลมหายใจอุ่นร้อนริดรดเปลือกตาเธอ จนขอบตาเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง