บทที่ 383

“ไม่หรอกครับ ผมเป็นแค่มือสมัครเล่น” อาซินรีบตอบ “ถ้าเป็นเรื่องชาประธานเวินกับประธานเหวินชำนาญกว่าผมเสียอีก ผมน่ะไม่ต่างจากวัวเคี้ยวดอกโบตั๋นเลยครับ ไม่เข้าใจความงามของอะไรแบบนี้หรอก พวกเขาต่างหากที่เป็นนักชิมชาตัวจริง โดยเฉพาะหลงจิ่งซึ่งเป็นชาเขียว พวกเขาชอบกันมาก…”

พูดมาถึงตรงนี้ อาซินก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง...

เขาอดหันไปมองอวี่จือฉีไม่ได้

สาเหตุหลักก็เพราะอวี่จือฉีชอบบ่นกรอกหูพวกเขาแทบจะตลอดว่า “ชาเขียว” จนตอนนี้เขาเริ่มความรู้สึกไวต่อคำนี้เป็นพิเศษ

“คือว่า…” อาซินเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ชาเขียวที่พูดถึง ผมหมายถึงชาเขียวที่เป็นชาจริง ๆ นะครับ…”

อวี่จือฉีแค่นหัวเราะเสียงเย็น จนอาซินหุบปากแทบไม่ทัน

เจี่ยนหลานยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ภาษาจีนผมไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คำว่า ‘ชาเขียว…