บทที่ 385

เวินถิงเยี่ยนเลือกที่จะเงียบ แต่แววตากดดันที่เคยใช้มองเจี่ยนหลานกลับมหายหายสิ้น เหลือเพียงกระแสความเจ็บปวดและความอาลัยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เขาลากสายตามองเจี่ยนจือที่นั่งอยู่ในรถ

แต่เจี่ยนจือกลับไม่ปรายตามองมาทางนี้เลย ทว่าเธอได้ยินคำพูดของเจี่ยนหลานเมื่อครู่ ยังไงเสียการที่เธอถูกเขาทิ้งขว้างก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ？

เพียงแต่หัวใจที่เคยต้องเจ็บปวดเพราะถูกเวินถิงเยี่ยนย่ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้งนี้มันไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว

“พี่ ไปกันเถอะ ไม่ต้องเสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับเขาแล้ว” เธอเอ่ยเร่งเจี่ยนหลาน

เจี่ยนหลานพอจะจับทางได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเวินถิงเยี่ยน จึงเพียงเหยียดยิ้มบางแล้วเอ่ยประชดประชันอีกฝ่าย “ ขอให้โชคดีนะครับ คุณเวิน”

เวินถิงเยี่ยนไม่เข้าใจว่าที่เจี่ยนหลานพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง…