บทที่ 387

ตอนที่ลั่วอวี่เฉิงพูดคำว่า “แต่งงาน” สายตาของเธอก็ยังมองทางเจี่ยนจือ ในแววตาเต็มไปด้วยความยั่วยุและภาคภูมิใจ

แต่เวินถิงเยี่ยนกลับตัวแข็งทื่อ สายตาจดจ้องไปยังเจี่ยนจือ “เจี่ยนจือ…”

เจี่ยนจือยิ้ม “จะแต่งงานแล้วเหรอ ยินดีด้วยนะ จะแต่งกันวันไหนล่ะ?”

เวินถิงเยี่ยนหน้าซีดเผือด “ไม่ใช่ เจี่ยนจือ ฟังฉันพูดก่อน…”

เจี่ยนจือหัวเราะ “คุณเวินจะตื่นเต้นไปทำไมคะ? หรือกังวลเรื่องสัญญาฉบับนั้นของพวกเรา?”

“สัญญาอะไร?” ลั่วอวี่เฉิงลากชายกระโปรงยาวเดินเข้ามา

“อ่า” เจี่ยนจือพูดด้วยรอยยิ้ม “มันเป็นสัญญาระหว่างฉันกับคุณเวิน ทำไมเธอถึงไม่ถามเขาเองล่ะ” เมื่อพูดจบเธอก็หันมองหน้าเวินถิงเยี่ยน “คุณเวิน นี่คุณใจร้อนไปหน่อยหรือเปล่า ทำไมถึงไม่รอให้ได้ใบหย่ามาก่อนล่ะคะ?”