บทที่ 388

เธอเห็นเพียงคุณย่าตบหน้าเวินถิงเยี่ยนอย่างแรง

บนใบหน้าของเวินถิงเยี่ยนมีรอยนิ้วมือห้านิ้วปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

คุณย่าชี้หน้าเขา แต่ก็โมโหจนพูดไม่ออก

“คุณย่า!” เวินถิงเยี่ยนยังคงคุกเข่าไม่ยอมลุกขึ้น รอยฝ่ามือสีแดงบนใบหน้าทำให้เขาสะอื้นไห้ออกมา “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของถิงเยี่ยน คุณย่าอย่าโกรธเลยนะครับ อย่าโมโหเลย…หลังจากนี้…จากนี้ถิงเยี่ยนไม่สามารถตอบแทนบุญคุณคุณย่าได้อีกแล้ว คุณย่าต้องรักษาสุขภาพด้วยนะครับ”

เจี่ยนจือกอดคุณย่าเอาไว้ เธอกลัวว่าคุณย่าจะโมโหมากเกินไป ก่อนหันไปตวาดเวินถิงเยี่ยนว่า “ย่าของฉันมีความสุขดี! ขอเพียงแค่ผู้ชายสารเลวอย่างนายไม่ต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าคุณย่าอีก ย่าของฉันก็จะมีอายุยืนเป็นร้อยปีแล้ว!”

เวินถิงเยี่ยนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเสียใจมาก เขายังจับมือคุณย่าไม่ยอมปล่อย “คุณย่า…