บทที่ 390

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น ใบหน้าของเวินถิงเยี่ยนก็มืดคล้ำลง แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องขอร้องเจี่ยนจือต่อไปอยู่ดี “เจี่ยนจือ เธออย่าแจ้งความเลยได้ไหม? ฉันสัญญาจะทำตามทุกคำขอของเธอจริง ๆ”

เจี่ยนจือพยุงคุณย่าขึ้น จากนั้นก็หัวเราะเสียงเย็น “วางใจเถอะ ฉันไม่แจ้งความหรอก”

เวินถิงเยี่ยนดีใจแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก “จริงเหรอ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว! แต่…” คำว่า “แต่” ของเจี่ยนจือทำให้เวินถิงเยี่ยนกับลั่วอวี่เฉิงที่ยืนอยู่ด้านหลังลุ้นจนใจหายใจคว่ำ

ในสายตาของเจี่ยนจือมีประกายความเกลียดชังพาดผ่าน “เวินถิงเยี่ยน นายเชื่อหรือเปล่า? ฉันตั้งใจจะแยกทางกับนายด้วยดี จริง ๆ นะ ก่อนหน้านี้ฉันคิดแบบนั้นมาโดยตลอด ฉันคิดว่าถ้าพวกเราไม่ได้เจอกันอีกก็คงจะเป็นจุดจบที่ดีที่สุด”

เพียงแต่พวกนายไม่ควรมาทำร้ายคุณย่าของฉัน…