บทที่ 391

“เดี๋ยวหนูยกลงไปข้างล่างให้นะคะ” เจี่ยนจือยกชามพร้อมลุกขึ้นยืน

เมื่อเดินออกจากห้องมา เธอก็เห็นว่าป้าเฉินกำลังยืนเหม่อลอยอยู่บริเวณโถงทางเดินหน้าห้องคุณย่า

“ป้าเฉิน ทำไมป้าถึงมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะคะ?” เจี่ยนจือถามขึ้นพร้อมถือชามบะหมี่ในมือ

ป้าเฉินตกใจสะดุ้งเฮือก สายตาเต็มไปด้วยความลังเล “เปล่าค่ะ…ป้ากำลังรอเก็บ…ชาม”

เมื่อเห็นว่าบะหมี่ยังเหลืออยู่เต็มชาม เธอก็ถามขึ้นว่า “ไม่อร่อยเหรอคะ?”

“ไม่ใช่ค่ะ เหมือนป้าจะใส่น้ำตาลแทนเกลือ ป้าเฉิน ช่วงนี้ป้าเหนื่อยเกินไปหรือเปล่าคะ?” เจี่ยนจือส่งชามคืนให้เธอ

“เปล่าหรอกค่ะ…” ป้าเฉินฝืนยิ้ม “ไม่มีอะไรค่ะ ป้าเบลอไปจริง ๆ เดี๋ยวป้าทำให้ใหม่นะคะ”

ป้าเฉินไม่ได้รอให้เจี่ยนจือตอบอะไร เธอรีบยกชามนั้นแล้วเดินลงจากบันไดไป