บทที่ 392

“เลขาคนใหม่ของนายก็ไม่ไหวเหมือนกัน! มีตาหามีแววไม่ แน่นอนว่าคำสั่งของนายต้องยกเว้นฉันอยู่แล้ว!” ลั่วอวี่เฉิงยกแขนทั้งสองข้างเท้าคางบนโต๊ะทำงานของเขา

“เธอมาได้ยังไง?” เวินถิงเยี่ยนหลบตา

“ฉันมาดูนายไง! ส่งข้อความมานายก็ไม่ตอบ! ฉันก็เลยเป็นห่วง!”

เวินถิงเยี่ยนกระแอมไอเบา ๆ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “เมื่อกี้เผลอหลับน่ะ”

“อาเยี่ยน นายลำบากมากใช่ไหม?” ลั่วอวี่เฉิงกะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดขึ้น “ถ้าอย่างนั้นนายย้ายมาอยู่กับฉันดีไหม? ฉันจะได้ดูแลนายเอง”

เวินถิงเยี่ยนก้มหน้ากดโทรศัพท์ “ยังไม่ต้องหรอก ข้อมูลในคอมที่บ้านของฉันมีเยอะมาก และฉันต้องใช้มันบ่อย ๆ เวลาทำโอที”

“แต่ว่า…” ลั่วอวี่เฉิงเบะปาก “ฉันก็ไม่อยากไปบ้านนาย…อาเยี่ยน ฉันไม่ชอบบ้านนายเลย ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยร่องรอยของเจี่ยนจือ…”