บทที่ 393

เขาไม่ได้เดินออกไป แต่หลังจากผ่านไปสักพักเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

อาเหวิน

“ฮัลโหล?” เขาคิดว่าที่อาเหวินโทรมาในเวลานี้ก็น่าจะเพราะชวนเขาออกไปเที่ยวข้างนอก และเขาก็ตั้งใจจะปฏิเสธ

เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีวันนี้ด้วย ก่อนหน้านี้ใครกันที่ออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ จนทำให้กลับบ้านดึก?

แต่อาเหวินกลับโทรเรียกเขาไปปลอบลั่วอวี่เฉิง

“ทำไมนายถึงทำให้เฉิงเฉิงร้องไห้แบบนี้ล่ะ?” อาเหวินถามเขาอย่างไม่เข้าใจ ตอนนั้นเขายังได้ยินเสียงสะอื้นของลั่วอวี่เฉิงอย่างแผ่วเบาจากปลายสาย

เขาครุ่นคิด เหมือนว่าเขาจะไม่ได้ตอบตกลงว่าจะซื้อบ้านให้ลั่วอวี่เฉิง

เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนกดตัดสาย

ที่เธอเคยบอกว่าเป็นห่วงเขาแค่คนเดียว ในใจของเธอมีแค่เขาคนเดียวก็พอแล้ว ความจริงแล้วเขาไม่เคยเชื่อคำพูดเหล่านี้เลย…