บทที่ 395

คาดไม่ถึงว่าเขาจะเสียแล้ว?

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา “เฮ้ เวินถิงเยี่ยน เจี่ยนจือที่อยู่ห้องนาย…”

“ไสหัวไป!”

หร่านเฉินนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “อ่า จริงด้วย นายคงไม่สามารถไปบอกเจี่ยนจือได้อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นนายคงไม่มาตื้อให้ฉันทานข้าวด้วยหรอก”

เวินถิงเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรออกไป

ช่วงนี้เขามักจะฝันถึงเหตุการณ์ตอนอายุสิบหกสิบเจ็ด ดังนั้นเขาจึงไปคุยกับหร่านเฉินเป็นครั้งคราว ระหว่างบทสนทนา เขายังเหมือนได้กลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ลอยข้ามกาลเวลามาด้วย

เสียงของหร่านเฉินยังดังอย่างต่อเนื่อง “คนที่ใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุขถึงจะหวนนึกถึงอดีต คนที่มีจิตใจฮึกเหิมมักจะมองไปอนาคต เวินถิงเยี่ยน นายปล่อยเจี่ยนจือไปเถอะ เธอควรจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้”