บทที่ 399

ในที่สุดพ่อเมิ่งก็มองเห็นเงาในวัยเด็กจากตัวของเขา เมื่อเขาเปิดประตูออกมา ความเงียบก็เข้าปกคลุมชั่วครู่หนึ่ง ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อของเมิ่งเฉิงซ่งออกมา

“ขะ…เข้ามาก่อนสิ” พ่อเมิ่งหลีกทางและเชิญเขาเข้าไปด้านใน

ระหว่างทางที่เดินเข้าไปด้านใน เวินถิงเยี่ยนถึงรู้ว่าพ่อเมิ่งกับแม่เมิ่งเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อวานนี้ พวกเขาตั้งใจจะใช้ชีวิตบั้นปลายในประเทศจีน

หลังจากเข้ามาในบ้านแล้ว เขาก็เห็นว่าแม่เมิ่งกำลังนั่งจัดของอยู่

เธอต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะนึกออก หลังจากเชิญเขาเข้ามานั่ง พวกเขาก็คุยกันเรื่องทั่วไป บรรยากาศค่อย ๆ มีชีวิตชีวามากขึ้น

แม่เมิ่งถอนหายใจทั้งน้ำตา “นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว แต่รู้สึกเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ แค่คิดก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา…”