บทที่ 400

ตัวอักษรบนสมุดเลอะเป็นวง

เขารีบปิดสมุดบันทึกลง จากนั้นก็คืนให้กับแม่เมิ่ง เพราะเขากลัวว่าตัวอักษรมันจะเลอะไปมากกว่านี้ “ขอโทษนะครับ…”

แม่เมิ่งนำสมุดบันทึกเก็บลงกล่องตามเดิม เธอยิ้มอย่างขมขื่น “ไม่เป็นไร นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ป้าเปิดสมุดบันทึกเล่มนี้จนเกือบจะขาดอยู่แล้ว ป้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองนั้นเสียน้ำตาให้กับสมุดเล่มนี้ไปกี่หยด”

เวินถิงเยี่ยนยังคงกำก้อนหินในมือแน่น เขาตรวจดูอย่างละเอียด

เขาจำได้ว่าก้อนหินก้อนนั้นมันหยาบมาก แต่ตอนนี้มันแทบจะกลมเกลี้ยงแล้ว เมื่อกาลเวลาผันผ่าน ไม่รู้ว่ามันถูกคนใช้นิ้วลูบมากี่ครั้งแล้ว

“เธอจำหินก้อนนี้ได้เหรอ?” แม่เมิ่งถามขึ้น

เวินถิงเยี่ยนพยักหน้า “เพื่อน…เพื่อนสมัยม. ปลายเป็นคนแกะสลักน่ะครับ ตอนนั้นพวกเราไปเที่ยวกันในช่วงฤดูใบไม้ร่วง…