บทที่ 402

“ไม่แล้วล่ะ” เจี่ยนจือไม่ได้หันหลังกลับมา “ หลังจากนี้ถ้าเจอกันที่ไหนก็ทำเป็นไม่รู้จักกันเถอะ”

“เจี่ยนจือ…” เสียงเรียกครั้งนี้ของเวินถิงเยี่ยนเคล้าไปด้วยเสียงสะอื้น แต่เจี่ยนจือกลับไม่ได้ยินมันเพราะเธอขึ้นรถไปแล้วและค่อย ๆ ห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ

ความเจ็บปวดที่เขาฝืนอดทนมาเนิ่นนานบัดนี้ได้ทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก

ภาพตรงหน้าพร่ามัวจนมองอะไรไม่ชัด เขาเอนตัวพิงอยู่กับรถอยู่พักใหญ่ ไม่อาจสงบใจลงได้

อย่างน้อยก็ยังดีที่ตอนกล่าวลาครั้งสุดท้าย เขาไม่ได้เสียอาการต่อหน้าเธอขนาดนั้น อย่างน้อยภาพสุดท้ายที่เจี่ยนจือเห็นก็ยังเป็นตัวเขาในสภาพที่ดีที่สุด

“อาเยี่ยน”

ท่ามกลางการมองเห็นอันเลือนราง เสียงของใครบางคนดังขึ้น

เขาเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากให้ใครเห็นสภาพของตัวเองในตอนนี้

“อาเยี่ยน นายร้องไห้เหรอ…”