บทที่ 403

สองสามีภรรยาเมิ่งเคยชินกับการแวะเวียนมาของเขาแล้ว ทันทีที่เข้าก้าวเข้ารั้วบ้าน ทั้งสองคนก็เชิญให้เขานั่งลงตามอัธยาศัยภายในตัวบ้านคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร ดูเหมือนว่าจะได้เวลาข้าวเย็นพอดี

เขาแวะไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วซื้อทั้งผัก ผลไม้ และของกินมาจนเต็มไม้เต็มมือ สองสามีภรรยาเมิ่งเห็นดังนั้นก็เอ่ยอย่างเกรงใจไม่หยุด “เด็กคนนี้นี่ขี้เกรงใจเกินไปแล้ว คิดเสียว่าเป็นบ้านตัวเองเถอะนะ”

เวินถิงเยี่ยนได้ฟังดังนั้นก็แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ตั้งแต่วันนี้ไปเขาไม่มีบ้าน ไม่มีที่ให้กลับไปแล้วจริง ๆ

เขายกบ้านที่ซื้อไว้ทั้งหมดให้เธอไปหมดแล้ว ไม่เหลือทางหนีทีไล่ให้ตัวเองเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งว่าหลังจากนี้จะไปซุกหัวนอนอยู่ที่ไหนเขาก็ยังไม่ได้คิดไว้เลย

สองสามีภรรยาเมิ่งชวนให้เขาร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน