บทที่ 404

ตัวนี้ถูกเขียนเอาไว้ว่า：คุณย่าจะต้องแข็งแรงขึ้นนะคะ เวินถิงเยี่ยนเหลือแค่คุณย่าแล้ว

ลายมือแบบเดียวกัน…เขาจำลายมือของเจี่ยนจือได้

ตัวหนังสือที่เจี่ยนจือเขียนค่อนข้างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ตัวอักษรของเธอมักจะดูกลม ๆ น่ารักและให้ความรู้สึกไร้เดียงสา แตกต่างจากลายมือของลั่วอวี่เฉิงโดยสิ้นเชิง...

เขากวาดสายตามองตัวหนังสือพวกนั้น ในใจรู้สึกหนักอึ้งราวกับจมดิ่งไปในห้วงทะเลลึก…

ยังคงดำดิ่งลงไปเรื่อย ๆ …

ราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง

สิ่งที่เขาสูญเสียไป มากมายกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก…

เขาวางกระดาษสองแผ่นไว้ด้วยกัน และสุดท้ายก็กลั้นเสียงสะอึกสะอื้นไว้ไม่อยู่

เจี่ยนจือ ฉันขอโทษ…

เขานั่งอยู่ในห้องทำงาน บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดราวกับโลกนี้เหลือเพียงเขาคนเดียวที่ถูกทิ้งไว้