บทที่ 407

เจี่ยนจือหยิบของที่ว่าขึ้นมาดู เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นนกกระเรียนกระดาษ…

นกกระดาษนี่หมายความว่ายังไงกัน？

หัวใจของเธอพลันสั่นไหวเล็กน้อย ความทรงจำที่ถูกเก็บลงในลิ้นชักถูกรื้อออกมาอีกครั้ง

เขารู้แล้วเหรอ？

นกกระดาษตัวนี้ไม่ใช่กระดาษแบบเดียวกับที่เธอเคยใช้ ดูแล้วน่าจะเป็นกระดาษใหม่

เธอแกะนกกระเรียนกระดาษในมือออกและแน่นอนว่าด้านในมีข้อความเขียนไว้ด้วยลายมือที่เธอคุ้นเคยดี เป็นลายมือของเวินถิงเยี่ยน เนื้อหาด้านในเขียนไว้ว่า：ขอให้จือจือของฉันมีความสุขและเจอแต่เรื่องดี ๆ ตลอดไป

ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ความจริงเรื่องนกกระดาษและเรื่องอาสาสมัครแล้วจริง ๆ

แต่แล้วยังไงล่ะ？

จือจือของเขาเหรอ？

ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

ไม่ใช่มาตั้งนานแล้ว

หากเป็นช่วงเวลาใดก็ตามในช่วงสิบสองปีที่ผ่านมา…