บทที่ 412

“คุณหลูครับ…” อาเหวินอยากจะอธิบาย “พวกเราเป็นเพื่อนกันจริง ๆ ถึงแม้ว่าผมจะแตกหักกับเวินถิงเยี่ยนแล้วแต่ก็ยังติดต่อกับคุณลั่วอยู่ คนเป็นเพื่อนกันจะไม่ไปมาหาสู่กันเลยก็คงจะดูแล้งน้ำใจเกินไปใช่ไหมครับ？”

หลูมี่หัวเราะเบา ๆ “มีเหตุผลนะครับ แต่ว่าประธานเหวิน ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่คุณพูดประโยคพวกนี้ให้ผมฟัง แต่ต้องไปพูดกับคุณรอสซีต่างหาก ก็ต้องรอดูกันต่อไปว่าเขาจะเชื่อคำพูดของคุณหรือไม่ ผมพูดถูกไหมครับ？”

สีหน้าของอาเหวินตึงเครียดไปถนัดตา

“ดังนั้นประธานเหวิน ต้องขอโทษด้วยครับ ผมเองก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน ยังไงเสียบริษัทผมก็เป็นบริษัทสตาร์ทอัพ ที่คุณรอสซีมองเห็นคุณค่าของผม มันก็ไม่ต่างจากการเดินบนแผ่นน้ำแข็งที่ต้องคอยระมัดระวังทุกย่างก้าว ที่ผมยอมร่วมมือกับคุณก็เพราะบุญคุณที่เคยดูแลกันมาก่อน…