บทที่ 417

ประตูยังไม่ทันเปิด แต่เสียงสะอื้นของลั่วอวี่เฉิงก็ดังขึ้น “อาซิน นายมาช่วยฉันเหรอ? ฉันรู้อยู่แล้วว่านายดีที่สุด พวกเขาสองคนใจร้ายมาก พวกเขารังแกฉัน…”

เมื่อประตูถูกเปิดออกมา เธอก็ชะงักไป ทำไมอาซินถึงมากับโจวเนี่ยนอี้ได้ล่ะ? ด้านหลังของพวกเขานั้นยังมีชายฉกรรจ์อีกหลายสิบคนด้วย?

“อาซิน…” เธอไม่สนใจพวกเขา ริมฝีปากเธอสั่นระริก ท่าทางเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างมาก

อาซินหัวเราะแห้ง ๆ “เฉิงเฉิง ฉัน…”

เขาพูดออกมาอย่างยากลำบาก เขารู้ว่าฉีฉีไม่ชอบลั่วอวี่เฉิง และรู้ว่าอาเยี่ยนกับลั่วอวี่เฉิงมีเรื่องบางอย่างที่ไม่สามารถพูดออกมาได้อย่างชัดเจน มันเป็นความสัมพันธ์ที่คลุมเครือจริง ๆ แต่อาเยี่ยนกับลั่วอวี่เฉิงก็เป็นเพื่อนสนิทของเขา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของมนุษย์เราก็มีสองมาตรฐาน…