บทที่ 420

“ไม่ ๆ ๆ เธออย่าว่าฉีฉีแบบนั้น ฉันมอบเงินให้เธอด้วยความเต็มใจ ฉันชอบใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย เธอดูแลเรื่องเงินให้ฉันตั้งแต่พวกเราเริ่มคบกันแล้ว!” อาซินไม่ได้รู้สึกอับอายขายหน้าเลยแม้แต่น้อย “แล้วมันน่าอายตรงไหน? ฉีฉีบอกว่ารักครอบครัวเป็นคุณสมบัติที่ดี แม้บางครั้งฉันก็อยากใช้เวลาเที่ยวเล่นข้างนอกกับอาเยี่ยนและคนอื่น ๆ ให้นานกว่านี้ แต่ที่ฉีฉีเร่งให้ฉันกลับก็เพราะอยากใช้เวลาอยู่กับฉัน ฉันทำงานยุ่งมาทั้งวัน เดิมทีก็ไม่ค่อยได้อยู่กับเธออยู่แล้ว หลังเลิกงานยังจะไปเที่ยวเล่นข้างนอก หากเธอโทรมาเร่งฉันก็เป็นเรื่องปกติแล้ว บางครั้งฉันก็มีบ่นบ้าง แต่ฉีฉีก็ไม่ได้ผิด ความจริงแล้วตอนที่ฉันเที่ยวอยู่ ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจ และคิดถึงเธอขึ้นมา…ส่วนเรื่องการเลี้ยงอาหารลูกค้า และการจับจ่ายใช้สอยอื่น ๆ…