บทที่ 422

“จำได้อยู่แล้ว ทำไมฉันจะจำไม่ได้ล่ะ? เขาเป็นยังไงบ้าง? เป็นเด็กดีไหม?”

ในที่สุดลั่วอวี่เฉิงก็วางใจลงได้ ค่อยยังชั่ว โชคดีที่อาเยี่ยนไม่ได้สงสัย

อีกด้านหนึ่ง เวินถิงเยี่ยนกำลังยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างของโรงแรมแห่งหนึ่ง เขาวางโทรศัพท์ลง สายตาทอดมองทิวทัศน์นอกกระจก แววตาลึกล้ำ ไม่มีร่องรอยของความเจ็บป่วยอยู่เลย…

ตอนนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เขามองดูเบอร์โทรเข้า จากนั้นก็กดรับสาย

“ฮัลโหล? อาเยี่ยน ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนน่ะ? ทำไมช่วงนี้ถึงไม่ได้เจอนายเลย?” น้ำเสียงของอาเหวินเต็มไปด้วยความร้อนใจ

“อ่า ตอนนี้ฉันไม่ค่อยสบายน่ะ มีอะไรหรือเปล่า?” เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน

“ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก นายไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหม?”