บทที่ 423

เวินถิงเยี่ยนชะงักไป

เขารู้สึกกระดากอายขึ้นมาทันที

หมอจี้หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องตรวจ ส่วนเวินถิงเยี่ยนกลับไปอยู่ในโซนนั่งรอ

กว่าเจี่ยนจือเดินออกมาจากห้องกายภาพบำบัดก็ใช้เวลาสองชั่วโมงกว่า

เมื่อเวินถิงเยี่ยนเห็นว่าเธอเดินออกมา เขาก็ลุกขึ้นยืนตรงหน้าเธอ พวกเขาไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน แต่เหมือนนานเป็นชาติ

เจี่ยนจือไม่อยากเจอหน้าเขาอีกแล้ว ไหนสัญญากันแล้วว่า เมื่อเจอหน้ากันจะทำตัวเป็นคนไม่รู้จัก?

เขาเห็นสายตาไม่พอใจของเจี่ยนจือ ดังนั้นจึงยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “แม้กระทั่งหน้าก็ไม่อยากเจอกันแล้วเหรอ? เธอเกลียดฉันจริง ๆ ใช่ไหม?”

เจี่ยนจือกลับส่ายหน้า “เปล่า ฉันไม่ได้เกลียดนาย”

ดวงตาของเวินถิงเยี่ยนเปล่งประกายขึ้นมา แต่คำพูดถัดไปกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนตกนรก