บทที่ 424

เวินถิงเยี่ยนบอกอาหารโปรดของตัวเองไปอย่างไม่เกรงใจ ให้คนแก่ทั้งสองคนได้มีอะไรทำดีกว่าให้พวกเขานอนหายใจทิ้งในบ้านอย่างไร้ความหวัง

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จแล้ว เขาก็ไปช่วยพ่อเมิ่งจัดสวนผัก

ถูกต้อง สวนที่เคยเต็มไปด้วยวัชพืช ตอนนี้พ่อเมิ่งเริ่มปลูกผักแล้ว ดังนั้นภายในสวนจึงดูมีชีวิตชีวามากขึ้น

เพียงแต่ตอนที่เขานั่งคุกเข่าปลูกผักที่พื้น มันทำให้เขานึกถึงตอนที่เขากลับไปที่หมู่บ้านชนบทของคุณย่ากับเจี่ยนจือ เขานั่งหน้าบ้านมองแตงที่ออกผลมากมาย ดอกกุหลาบที่บานสะพรั่ง

ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นมาทันที แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย

เมื่อฟ้าเริ่มมืด เขาก็ออกจากบ้านตระกูลเมิ่งแล้วกลับไปที่โรงแรม

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาปรากฏตัวอีกครั้งที่บริษัท