บทที่ 431

เมื่อสบตากับคนตรงหน้า ผักในมือป้าเฉินก็ร่วงลงพื้นทันที

ชู้รักของเวินถิงเยี่ยน…ลั่วอวี่เฉิง…

ลั่วอวี่เฉิงคลี่ยิ้มให้เธอ “ลูกสาวย้ายโรงเรียนแล้วเหรอ？”

ใบหน้าของป้าเฉินซีดเผือดในพริบตา

“คิดว่าย้ายโรงเรียนแล้วฉันจะหาตัวเธอไม่เจอเหรอ？” รอยยิ้มบนดวงหน้าลั่วอวี่เฉิงไม่ต่างอะไรจากแม่มดผู้ชั่วร้ายเลยสักนิด

“คุณ…คิดจะทำอะไรคะ？” ป้าเฉินเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ

ลั่วอวี่เฉิงขยับตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมฉุดจัดชวนเวียนหัว “ต้องรับปากฉันเรื่องหนึ่ง ไม่อย่างนั้นไม่ว่าลูกสาวเธอจะย้ายไปอยู่ไหน ฉันก็จะหาตัวเธอให้เจอ！”

น้ำตาไหลรินอาบแก้มป้าเฉิน “ทำไมคุณต้องตามรังควานฉันไม่เลิกด้วย！ฉันก็แค่คนงานคนหนึ่ง…”

ลั่วอวี่เฉิงหัวเราะลั่น “ใครใช้ให้เธอมาเจอฉันล่ะ？”

“คุณมันไม่ต่างอะไรกับแม่มด！วันหนึ่งต้องตกนรกหมกไหม้！”